अदभूत ती
तुला बघता ओढ़ असते तुझ्या स्पर्शाची सरसावलेल्या हातांना... बिलगता तू ओठांना सळसळते वीज देहातून... डोळे बंद होतात गच्च... कोलाहल माजतो डोक्यात... झंकारु लागतं अंग अंग... उफाळलेल्या भावनांना आवेश येतो... आणि तुला उपभोगता एका क्षणी थंडावतो आत्मा... शमते शरीरातील आग... डोकं हलकं होऊन फिरू लागते... मग फ़क्त पड़ावसं वाटतं एका स्थिर बिंदुकड़े बघत... ये मदिरे, ये शांभवे, फ़क्त वासाने पंचन्द्रियांना आनंद देणारी तू, अद्भूत आहेस गं... प्रत्येक घोटासोबात आठवणीच्या पटलावरील धूळ सारतेस, अन् दाखवतेस कडू-गोड अनुभवांची चित्रफित... तुझी सखी जळते, राख होते, मला आनंद देण्यासाठी... पण त्या धुराळ्यात फ़क्त ठसका लागतो, अन् तुझ्या रसात नशा चढतो... अगं, तुझ्यापासून दूर जाण्याच्या विरह वेदना इतक्या तीव्र असतील की दगडाला फुटणाऱ्या पाझराला सुद्धा तुझी चव लागेल!!! - धीरज (27-02-2017)